Fascinatie is de sleutel tot kwaliteit

Mijn autoloze opvoeding

9 maart 2012

In het algemeen hebben liefhebbers van wat oudere auto's – laten we het in het algemeen maar klassiekers noemen – een aanleiding in hun directe omgeving en vaak in hun jeugd om in hun latere jaren buitengewoon enthousiast eigenaar te worden van zo'n auto. De Rover van hun buurman waar ze altijd naar keken, de Jaguar van hun oom waar ze tijdens bezoekjes in mee konden rijden, de Rover van de huisarts: het heeft op jeugdige leeftijd vaak een verpletterende indruk gemaakt. Ik begrijp dat wel, want zoals ik elders heb geschreven, heb ik me gerealiseerd dat ook op mij vroege ervaringen een verpletterende indruk op mij gemaakt hebben die de rest van mijn leven allesbepalend bleken. Dat ging echter over mystieke kerken en orgels!

Met auto's had ik dat allerminst, al zou je dat nu niet meer zeggen. Ik wist de eerste meer dan twintig jaar van mijn leven namelijk niet beter of we reisden per trein.

Mijn ouders hebben zich altijd verplaatst per openbaar vervoer, gewoon als uitkomst van een zakelijke afweging. Ik heb later wel een auto-'Prisma' aangetroffen in de boekenkast van mijn vader, uit 1961, het jaar dat mijn ouders in Alphen aan den Rijn in hun eerste eigen huis gingen wonen, terwijl mijn vader tot eind jaren tachtig in Den Haag werkte. Ik weet niet beter dan vakanties naar het Sauerland en het Zwarte Woud gingen met de trein, ook geweldig trouwens, een reis langs de Rijn in een 13 rijtuigen tellende trein. Ik verzamelde locomotieven (hun registratienummers, op typisch Nederlandse wijze met strakke schreefloze koeieletters op de flanken geschilderd) en mijn favoriete lok is de 1300, in zijn groot(s)heid, lengte, gewicht en vermogen gewoon indrukwekkend (ik hoop er ooit nog eens een goede afbeelding van te vinden).

Ik had wel eens nagedacht over welke auto bij mijn vader zou passen als hij zo'n vehikel voor de deur zou hebben staan. Dat was toen een totaal imaginair gedachtenexperiment. Het was werkelijk heel spectaculair want volstrekt ondenkbaar te denken aan 'de auto van mijn vader'. Gezien het karakter van mijn vader: gedegen, betrouwbaar, kwaliteit, geen uiterlijk vertoon, dacht ik aan een Saab. Ja, zonder twijfel: een Saab. Mijn vader houdt van degelijk en dat deel ik met hem, zie de pagina over de naam van mijn bedrijf. En dan nog stijlvol maar toch niet protserig.

In 1989 veranderde de mening van mijn vader, mede omdat zijn werkgever naar Zoetermeer verhuisde en zijn oudere lijf er een hekel aan begon te krijgen op winderige perrons te moeten wachten op de bus die niet kwam. Ineens was hij volledig voor de automobiel. Op zijn 61e haalde hij zijn rijbewijs, hij slaagde in één keer. De kinderen en moeder volgden hetzelfde jaar (of eigenlijk was ik de eerste).

We gingen ons oriënteren op een auto. Maar het werd geen Saab. Een grote stijlvolle wagen vond mijn vader volstrekt niet nodig, als hij maar degelijk was. Dus het werd een Toyota Corolla SXL hatchback van twee jaar oud met 27.000 km op de teller. Prima ding hoor, maar was dat nu wel wat voor hem? Ik had het er later nog wel eens met hem over, maar naarmate de leeftijd vorderde werd hij er steeds meer star in. Dus geen Saab, geen Volvo of Mercedes en al helemaal geen Rover of Jaguar.

> Volgende pagina:   Waar komt mijn liefhebberij in (bepaalde) klassieke auto's vandaan?

Locomotief 1301 in 1975

Mijn favoriete locomotief: de zesassige zware 1300, hier in 1975 nog met de oude kleuren en de zilvergrijze biezen met het gietstuk met het nummer in het midden (foto Fijenoordse meesters)

Met de trein langs de Rijn op weg naar de vakantiebestemming

Met de trein reden we honderden kilometers langs de Rijn, op weg naar onze vakantie in het Sauerland of het Zwarte Woud. Deze (op internet gevonden) foto is weliswaar in Zwitserland genomen, maar de sfeer is zoals ik hem vroeger ervaren heb.

Zo'n Saab, dat zou nou typisch wat voor mijn vader zijn, als hij een auto zou hebben

Deze Saab 9000 CDE uit 1997 zou typisch een auto voor mijn vader zijn, of althans het gangbare type Saab toen ik me afvroeg wat voor auto er voor de deur zou staan in het volstrekt hypothetische en onvoorstelbare geval dat mijn vader een auto zou hebben

Dit werd hem dan: een Toyota Corolla 1,3 SXL Hatchback, degelijk!

Dit werd hem dan: een Toyota Corolla 1,3 SXL Hatchback uit 1987, degelijk!

Met vriendelijke groeten,
Rens Swart